In 2007 waren we op vakantie in Oostenrijk en reden op de terugweg door het Moezeldal. Dat vonden we zo mooi, dat we besloten om hier eens echt rond te kijken voor een huis voor de “oude dag”. En toen we dus in Cochem aankwamen, wisten we ook dat we hier zouden willen wonen.

In 2008 was het dan zover; we kochten het huis (eigenlijk zijn het 2 huizen) in de Ellerer Strasse. Een lelijk eendje met een puntmuts!

Tijdens de verbouwing bleek, dat we een verstopte diamant hadden gekocht; de balken van het vakwerk  - zowel binnen als  buiten - waren achter veel pleisterwerk verstopt.  Dit hebben we met veel liefde gerestaureerd en dat sprak zich al gauw om. Alle mensen uit de buurt (zelfs de gemeenteraad) kwamen kijken, wat die Hollanders van het lelijke eendje hadden gemaakt. Complimenten stroomden binnen. We zijn zelfs genomineerd voor het mooiste huis in Cochem-Sehl. Een gevoel alsof je een Oscar-nominatie in de wacht sleept. Helaas werd de prijs door geldgebrek vanaf 2008 niet meer uitgereikt. Maar met deze 'nominatie' zijn we al dik tevreden.

De muren en plafonds waren verstopt achter/onder donkere schrootjes. We hebben alles eruit gehaald. Toen we het plafond eruit haalden, bleken er drie lagen plafond verstopt te zitten. We kregen daardoor 30 cm meer hoogte. Bij het vrijleggen van de muren kwamen we overal natuursteen tegen. In Mosel-Stübchen hebben we dat in de keuken als keukenspiegel gelaten en ook in de badkamer achter de wastafel. In combinatie met de oude balken is het een prachtig geheel geworden. Ook de kamers van beide vakantiewoningen hebben nog een gedeelte natuursteen. De rest van de muren is met leem gestuukt.  

De rest van het verhaal kunt u lezen bij: voortgang verbouwing